vertrokken

ze is gegaan, eindelijk

Wat een rol –  ik buig diep. Toe maar wijffie: het kon niet op, bakken vol met vuur

Je weet dat ik je niet volgen kon, zoveel drive, die ene kant op

die middelpunt wringende kracht

daar moest ik een paar stappen opzij voor doen.

Toch was daar mijn hart voor jou, en 

je moet het geweten hebben; jij voelde ook zo

in je ogen, en in je hart

toch?

je hebt het gedaan, je hebt het volbracht

petje af meis, petje af

we’ll meet again

 

 

 

going up

going around in spirals
a little more subtle every round
lifting on the waves of time
getting lighter

brighter

till the

so called

end

progress

het stroomt weer

steeds beter vind ik de weg er naar terug

een stralend transparant bol rond jubel gevoel, en

voor het eerst de ingeving dat zoiets blijvend kan zijn

niet weten maar “weten”

 

ooit had ik het in extreme vorm

super bliss

ik voelde me een onaantastbaar straal kacheltje van geluk

niets kon mij deren 

alles was goed

 

enfin

dit kan de eerste concrete stap zijn

daar naar terug

k had weer zo’n bui

rijdend op de vertrouwde rondweg
in de schemering
voel ik me in een soort tijdscapsule
de automotor zoemt, de teller wijst 70, ik zie de omgeving geleidelijk aan veranderen
maar tegelijkertijd is het alsof ik stilsta
onmerkbare verandering
of 70 km/p/u niks is,
twee lagen werkelijkheid, een binnen een buiten
een soort televisiebeeld op een scherm